Marek Jakubiak: „No i powiem tak. O, przepraszam bardzo. Panie prezesie, już…”

No i powiem tak. O, przepraszam bardzo. Panie prezesie, już przestaję, przestaję już, nic nie mówię. W każdym razie, proszę państwa, myślę sobie, że wtedy, kiedy rozmawiałem z nim na temat jednoczenia prawicy i budowania wielkiego namiotu republikańskiego na wzór Ronalda Reagana, i zwycięstwa w tych wyborach, to powiem, że zdobyłem poklas u prezydenta, przepraszam, u pana premiera, prezesa Kaczyńskiego.